1. Denkdag Parochieraad

Op het einde van vorig werkjaar ( 19 juni 2010 ) hield onze parochieraad een uiterst boeiende denkdag. Deze dag was een afsluiting van maandenlange gesprekken rond jeugdpastoraal. Wat kan jeugdpastoraal voor onze parochie zijn, dat was de beginvraag. Al heel vlug werd de vraag omgedraaid en werd het: ‘hoe kunnen wij als kerk iets betekenen voor jongeren’. Het ging dus meer en meer over onszelf. En daarbij niet alleen meer over jongeren, maar over de mensen van deze tijd, waarvan de jongere generatie de gevoeligheden het duidelijkst manifesteren.

De tekst van de denkdag werd geschreven door Vincent, en is terug te vinden op de website www.sint-baafs.be, onder de rubriek INSPIRATIE. (Basisdocument Denkdag 2010)

Het is een samenvatting van de vorige documenten (‘Op zoek naar een jongerenpastoraal voor vandaag’, ‘Bricoleren en bezielen’ en ‘Rusten, spitten en bemesten’) die alle drie reeds te vinden zijn op de parochiale website onder INSPIRATIE. Wie geen internet heeft, kan altijd een kopie van het document opvragen in de pastorie. (Het secretariaat is open tussen 10.00 u en 12.00 u)

In de loop van dit jaar zullen ook in Kerk&Leven geregeld artikels verschijnen, die de grondlijnen van deze denkdag proberen te verwoorden. Deze teksten kunnen dan ook dienen als basis voor een gesprek in gezin of groep. 
En het zou plezant zijn om daar reacties op te mogen krijgen op carlos.desoete@sint-baafs.be

2. Doordenkertje

Heb jij dat ook?

Je hebt als gelovige ouders je kinderen naar best vermogen opgevoed. Je hebt ze meegenomen in het verhaal van Jezus en in het leven van de geloofsgemeenschap. Je hebt hen de waarden aangereikt en voorgeleefd, waarmee je zelf het evangelie handen en voeten wil geven. Waarden die jou dierbaar, zelfs heilig zijn.

En je ervaart dat het bij hen niet is blijven plakken… De komende generatie neemt blijkbaar niet meer over wat wij altijd zo belangrijk hebben gevonden. Zij zijn kinderen van hun tijd. Een andere tijd?

Soms bekruipt je dan de twijfel en de vraag; is al ons werk voor niets geweest? Zijn wij mislukt?

Gevaarlijke vraag. Want als je goed kijkt, zie je dat dit niet waar is. Ze hebben wel waarden overgenomen, zij zetten zich bijvoorbeeld ook in voor anderen,- alleen is de inkleuring wat anders, zij doen het op hun manier en als kinderen van hun tijd. Zo zijn ze meer dan hun ouders te vinden in het werken voor milieu en een leefbare wereld, meer in buiten- of interkerkelijke dan in strict binnenkerkelijke initiatieven. Om maar een voorbeeld te geven.

Op vlak van geloof en kerkbetrokkenheid ligt het wel moeilijker. Hebben ze afgehaakt? Is er een breuklijn? Misschien.

Een uitdaging? In elk geval. Maar niet in de eerste plaats om krampachtig alles te doen om ‘jongeren te bereiken’ en ze weer binnen in de kerk te halen. Wel om het signaal te verstaan dat hun afwezigheid is: veel mensen van vandaag (en niet alleen jongeren) zoeken naar zingeving voor hun leven, en naar echt geloof, enz. Alleen vinden velen het blijkbaar niet in de woorden en de daden van de kerk. En daarvoor moeten wij ons niet schuldig voelen. Het ligt niet alleen aan de manier waarop wij kerk zijn, liturgie vieren, gemeenschap vormen, ten dienste staan. Het is veel omvattender : er groeit een nieuwe tijdsgeest, een nieuwe cultuur, en de kerk dreigt de trein te missen.

De uitdaging ligt bij ons en dwingt ons om onszelf de vraag te stellen waar het eigenlijk om gaat in ons geloofsverhaal. Om te boren naar de kern: we zijn beminde mensen, en geroepen om die liefde, Gods liefde, handen en voeten te geven en zichtbaar te maken. Dat is de kern, en die moeten we in ons eigen levensverhaal op het spoor komen. Die kern moeten we delen met elkaar, en daar moeten we dus (nieuwe) woorden voor vinden, En zo authentiek als mogelijk beleven. Als persoon, als gezin, als groep, als gemeenschap.

De uitdaging, de vraag is dus: wat betekent het voor mij dat ik bemind ben? Dat ik aangesproken ben met zijn Naam: Ik zal er zijn voor u. Is dat aan mij te zien?

Carlos 
Reacties graag op: carlos.desoete@sint-baafs.be  / 4 sept.2010

3. Doordenkertje

EEN VIJGENBOOM IN DE WIJNGAARD

‘Iemand had een vijgenboom die in zijn wijngaard geplant stond’… Zo begint een verhaal van Jezus, te vinden bij Lucas 13. We lazen het verhaal op de denkdag van de parochieraad.

Wat doet in Gods naam een vijgenboom in een wijngaard?

In de bijbel is de vijgenboom het beeld van Israël, van Gods volk dus. Laat ons vandaag dus maar zeggen: van de kerk- of parochiegemeenschap. Het gaat dus over ons. Wij zijn die vijgenboom en wij zijn geplant in een wijngaard. Met andere woorden: in een omgeving die anders is. De meeste mensen in onze buurt zijn geen kerkgangers, er zijn er velen bij die zich geen christen willen noemen en die leven vanuit een andere inspiratie, wat die ook moge zijn. En dit is niet alleen zo in je buurt, dat geldt ook voor je school- of werkmidden, dat is vaak ook waar in je eigen gezin of familie.

Het is belangrijk om dit goed bewust te worden: dat wij als kerk niet (meer) het centrum zijn van de samenleving, - wat we jaren wel zijn geweest,- en dat onze hedendaagse cultuur niet meer eenduidig christelijk kan genoemd worden, - wat we jarenlang wel gedacht hebben.

Dat betekent voor velen een ommekeer. We gaan denkbeelden en reflexen die ons zo vertrouwd waren moeten afleggen, en zoeken naar een nieuwe manier om in de wereld te staan en naar die wereld te kijken. De kerk is niet meer het centrum. Ze staat niet meer in het midden. In onze maatschappij is er een veelvoud van zingevingen die kriskras door en naast elkaar lopen. En wij zijn daar een bescheiden deeltje van. We zeiden het al in de Ankerdagen van 2000: een parochie valt niet samen met een grondgebied of met de bevolking van dat grondgebied. Niet iedereen die hier woont wil zich parochiaan noemen, wat betekent: lid van onze geloofsgemeenschap. Gelijk hebben ze en ons respect verdienen ze.

En toch is dit pluralisme een kans. Maar ook een uitdaging om een jaren- en eeuwenoude manier van denken bij te sturen. Met name de mening dat God alleen in de kerkgemeenschap gebeurt en dat wij God naar de wereld moeten brengen. Wij leren vandaag de dag dat wij als kerk niet het monopolie van God hebben, dat Hij ook buiten de kerk gebeurt. Wij moeten dus God niet naar de wereld brengen, want Hij is er al. Hij is daar al aan het gebeuren. Buurtfeesten, inzet voor het milieu, zorg voor de armen, werken aan rechtvaardige verhoudingen en aan het realiseren van de millenniumdoelstellingen, er zijn zoveel tekenen van mensen die “Ik zal er zijn voor u” in praktijk brengen. God niet zozeer naar de wereld brengen, maar leren zien waar Hij gebeurt. En dus proberen er bij te zijn, in dienstbaarheid en respect.

Het is misschien een droom dat morgen parochie zijn ook zal betekenen: overal aanwezig zijn waar het goede moet gedaan worden, omdat daar de tekenen van Gods nabijheid te vinden zijn.

Daarmee is natuurlijk nog niet alles gezegd. Maar dat is iets voor de volgende keer.

Carlos

Reacties graag op: carlos.desoete@sint-baafs.be  15 09 2010

4. Doordenkertje

EN ALS DE BOOM GEEN VRUCHTEN DRAAGT?

Het is een constante ervaring in veel groepen. Het was ook de ervaring van de denkdag van de parochieraad van eind juni: dat de boom blijkbaar geen vruchten draagt. ’t Gaat achteruit, zeggen we dan. Het ledenaantal slinkt, de aanwezigheden op de bijeenkomsten verminderen. De fut geraakt er uit. En we doen maar voort, soms slepen we ons voort, op naar de volgende activiteit.

Wat doe je dan? Nog meer doen: de activiteit nog beter verzorgen, de bekendmaking nog ruimer maken, de agenda nog voller proppen? Misschien…

Maar van de vijgenboom zei de tuinman: geef hem eens een jaartje rust. Ik zal intussen eens goed spitten, en hem eens goed bemesten.

Rusten, spitten en bemesten: dat is het wat we nodig hebben. De tijd nemen om eens stil te staan bij ons bezig zijn: waar gaat het om? Wat is nu belangrijk? Waar haal ik mijn motivatie en mijn inspiratie? En die antwoorden delen met elkaar. Mekaar dus op een andere, diepere manier ontmoeten.

We hebben er allemaal nood aan en we weten hoeveel deugd het doet, als het er eens van komt. En toch stellen we na elk werkjaar weer vast: het is er weer niet van gekomen…

Vanuit de ervaring van de denkdag willen we daarom een oproep doen aan alle groepen die in onze parochie werkzaam zijn; voorzie in uw jaarprogramma een denkdag, een herbronningsdag. Een dag om te rusten, te spitten en te bemesten, om stil te staan bij de diepere vragen: waar gaat het uiteindelijk om in onze groep? Het zal je bezig zijn anders kleuren. En wellicht zul je met zo’n dag tijd te verliezen, veel tijd gewonnen hebben. Uiteindelijk wordt een christelijke gemeenschap niet gemeten aan haar palmares van activiteiten, maar aan de geest die ze uitstraalt

Reacties graag op: carlos.desoete@sint-baafs.be  01 10 2010