Ankeravond: Vergeven...niet vergeten! - P.C. Valkenburg


klik voor een grotere foto

Op donderdag 23 september 2010 werd in het parochiaal Centrum Valkenburg de ankeravond gehouden met als thema: “Vergeven... niet vergeten!” 

Aansluitend bij de Valkenburgfeesten legde de parochieraad een verdiepingsavond  in rond een thema dat leeft en dat in de lijn ligt van de spiritualiteit van onze parochie. Dit is nu reeds zo sinds de Ankerdagen van het jaar 2000. Deze ankeravond kende ruime belangstelling: meer dan 80 aanwezigen volgden uiterst geboeid de klare en duidelijk gestructureerde uiteenzetting, waarin woord, muziek en beeld elkaar aanvulden.

Dit jaar reikte pastoor Carlos Desoete vanuit ons geloofsverhaal enkele accenten aan voor de broze weg naar vergeving: Vergeven...niet vergeten! 
Een sfeerintro door priester Vincent probeerde ons thuis te laten komen in dit gevoelig en kwetsbaar onderwerp.
Er was op het einde ook kans tot vraagstelling. 
Tussendoor werd een lied gezongen, want zingen verbindt.
En uiteraard was er tijd en ruimte voor deugddoende ontmoeting en uitwisseling.

DE VOLLEDIGE TOESPRAAK VAN PASTOOR CARLOS KAN JE NALEZEN OP DEZE WEBSITE IN DE RUBRIEK 'INSPIRATIE' onder het hoofdstuk 
ANKERAVONDEN: 2010: VERGEVEN...NIET VERGETEN. 
Je kan de uitgeschreven tekst in brochurevorm ook opvragen op het parochiesecretariaat ( 0,80 € ).

Zo heb ik deze avond ervaren...

Ankeravond 2010 : De broze weg naar vergeving 

Mensen toch! U moest er weer bij geweest zijn op de jaarlijkse stijlvolle Ankeravond van onze parochie in Valkenburg. Dit jaar met een uiterst gevoelig onderwerp, zo broos om onder woorden te brengen, zo brandend actueel en aartsmoeilijk om er zich sereen over te onderhouden. En toch was de uiteenzetting een “parel” inzake inhoud, één brok menselijkheid grondig ontleed en verweven met psychologisch inzicht in schuldige, slachtoffer en toeschouwer in gebeurtenissen die een mens diep kunnen kwetsen.

Na een leuke intro werd het publiek door pastoor Carlos Desoete uitgenodigd om in de IK-persoon zijn discours te volgen: ik als dader van kwaad, ik als slachtoffer van kwaad en ik als derde, de toeschouwer.

Het betoog hield aan de ribben en zinderde na. Het publiek aanhoorde ademloos hoe vergeving in 70 x 7 stappen gebeurt. Die pogingen tot vergeving lopen zowel voor dader als voor slachtoffer over het pad van erkenning, kunnen plaatsen, confrontatie, uitspreken van zeer. Wat je als derde moet doen? Erbij staan en luisteren, respect voor die lijdende opbrengen die met zijn zeer worstelt.

Het discours werd ingekaderd in een power point presentatie van pastoor Vincent Duyck met o.a. het lied “Eleison” van Herman Van Veen en de beelden van het onnoemelijke verdriet van een mens die zei: you neglected me, you despised me, you took away my ability to trust... Zinnen die diep sneden: “je verwaarloosde mij, je verachtte me, je ontnam me de mogelijkheid om iemand te vertrouwen”.
Onze pastor-herder besloot dat vergeving schenken een heel leven kan duren en dat het dan misschien nog niet verwezenlijkt zal zijn maar dat we ondanks het feit dat we in een cultuur van straf en vergelding leven, alsmaar verder die 70x7 stappen naar vergeving moeten zetten.
 
Monique Cools